Hamburg, 11 februari 1402
Ik was 12 jaar oud toen mijn vader me vertelde dat het tijd was om een ambacht te gaan leren. Hijzelf is altijd hoefsmid geweest, maar ik vond dat maar niets. Ik moest dus op zoek naar een leermeester om mij een vak te leren. Zoals velen van die leeftijd wist ik niet goed wat ik met mijn leven wilde. Er was zoveel keuze, en dat maakte het niet makkelijk kan ik je vertellen! Onze stad bruist van de handwerkers, en ieder maakt iets anders. Twee weken lang ben ik wezen kijken bij verschillende ambachtslieden en heb ik een aantal vakken uitgeprobeerd.
Ik ben begonnen bij de metaalwerkers. Daar zijn er ontzettend veel van. De één werkt met brons, de ander met ijzer, afhankelijk van het doel van hun werkzaamheden. Omdat ik veel van dit werk maar grof vind zocht ik het bij de slotenmakers. Zij maken en repareren niet alleen sloten, maar onderhouden en produceren ook klokken, smeden balustrades, ijzeren kandelaars en soms zelfs kerkdeuren! Toch was dit werk niet wat ik zocht, dus keek ik verder.
Ik besloot dat houtwerk het waard was om eens te onderzoeken. Misschien dat ik daar goed mee zou kunnen werken. Ik zocht de timmerlui op die vlakbij ons huis waren begonnen met het opbouwen van een nieuw bouwwerk. Het zag er niet moeilijk uit, maar nooit eerder had ik mij beseft wat een kennis en kunde er werd gevraagd voor het uitvoeren van dit beroep. Ik mocht de meester timmerman meehelpen, maar al snel bleek dat ik niet het technische inzicht heb om dit werk goed uit te voeren. De meester timmerman maakte ontwerpen en tekeningen, las deze en legde ze uit aan de andere timmerlui, en tegelijkertijd werkte hij ook nog mee in de bouw en stuurde hij de rest aan. Dit was voor mij niet weggelegd. De meester timmerman vertelde me na een aantal dagen dat ik beter iets anders kon gaan zoeken.
Dat deed ik, en besloot het over een andere boeg te gooien. Ik ben altijd gefascineerd geweest door de kunst van het schrift. Goed lezen en schrijven kan ik niet. Bij ons thuis was er geen geld voor goede scholing, dus kan ik mijn enkel redden in mijn moedertaal. In onze stad zijn echter wel steeds meer mensen die kunnen schrijven. De kerken en het stadsbestuur houden er een uitgebreide administratie op na. In Heidelberg staat sinds het jaar van onze Heer 1386 zelfs een universiteit! Het leek me daarom een goed idee om een kijkje te nemen bij de perkamentmakers in het ambacht. De meester bleek maar wat bereid om mij de fijne kneepjes van zijn vak te leren. Ik had gelukkig al wat ervaring met leerlooien meegekregen van mijn opa. Het ambach bleek, ondanks de groeiende vraag naar perkament, maar bescheiden te worden uitgevoerd. In vergelijking met de hoeveelheid mensen die er in de textielindustie werkten waren wij maar met een klein groepje. Van mijn keuze voor dit ambacht heb ik echter nooit spijt gehad. De schaarste was niet slecht voor onze verdiensten, en ik verdien voldoende om mijn gezin te kunnen onderhouden.
Vorige maand is mijn oude leermeester overleden, en heb ik onze lederhandel van hem overgenomen als meester. Met dit verlies kunnen wij wel wat extra handen gebruiken. Mocht u, of uw zoon, nog zoekende zijn naar een ambacht, wees dan welkom voor een kennismaking met het vak!
Meer lezen? Check: Cassagnes-Brouguet, S. Les métiers au Moyen Age, 2014.